سعید حاتمی

نمی‌دونم با چه رويی سال «نوآوری و شکوفايی» را خدمت دوستان عزيز تبريک بگم. در پايان «سال انسجام اسلامی و اتحاد ملی» و فناوری و آستانه‌ی سال «نوآوری و شکوفايی»، چهار هفته رفتيم مملکت اسلامی، توطئه‌گران استکبار جهانی و در راس اون تهاجم فرهنگی گوگولی مگولی، روزی صد نفر می‌فرسته وبلاگم تا با کامنت‌های نامربوط چهره‌ی جوانان رشيد و برومند ايران اسلامی را خدشه‌دار کنه.
باور کنيد جوانان مملکت اسلامی و به خصوص مردان غيور ما، اينطوری که اينجا کامنت می‌گذارند و اغلب دنبال يافتن شريک جنسی پسر و در بعضی مواقع نادر دختر می‌گردند، نيستند. اينها همش توطئه غربه که می‌خواد سخنان بجا و زیبای رئيس‌جمهور محبوب و مردميمون رو در دانشگاه کلمبيا، نقض کنه. وگرنه اون چند تا جوونی که من تو ايران ديدم يا دنبال کراک بودند يا شيشه. چندتايی هم که وضعشون بهتر بود دنبال گوشی موبايل نوکيا سری N بودند!!!

من مطمئنم که همه‌ی اين «فتنه»ها از زير سر دولت هلند بلند شده. آخه اينا که می‌آند اينجا و دنبال فلان باباشون (قبلاًها می‌گفتند فلان ننه‌شون) می‌گردند، حتی يه نگاه کوتاه به نوشته‌ها نمی‌کنند؟ آخه کجای اين وبلاگ به سايت شريک جنسی‌يابی می‌آد؟ واقعاً نمی‌فهمم چطور زير نوشته‌ی «انتخاب قانون‌گذار يا...؟» می‌تونه سی‌تا کامنت برای پيدا کردن هم‌بستر (اغلب از نوع هم‌نوع) باشه؟

خلاصه که شرمنده که با خوندن پيام‌های شرم‌آور در وبلاگ من، ناراحت شديد. با اينکه يکی از افتخاراتم در اين چند وقت داشتن وبلاگ، حذف نکردن حتی يک کامنت بود، بعد از اين هرکی کامنت جنسی بگذاره، برخلاف ميل باطنی‌ام و به احترام خواننده‌های واقعی وبلاگم، حذفش می‌کنم.

اينکه چرا تا حالا کامنت کسی رو پاک نکردم و چرا اصلاً اين وضعيت برای وبلاگ من پيش اومده، مفصل‌تر از اين حرفهاست که در آينده به اونها خواهم پرداخت.

بازم معذرت و با تأخير سال نوی همگی مبارک.

فکر می‌کردم تضاد انتخاب و وظيفه آنقدر واضح باشد که کسی در آن شک نکند. ولی دوستی پای يادداشت «انتخاب قانون‌گذار يا ...؟» کامنتی گذاشته و همان حرف‌های صدا و سيما و مسؤولين حکومتی را تکرار کرده که تصور می‌کنند مشروعيتشان فقط از طريق انتخابات و حضور گسترده مردم ثابت می‌شود و با هر ترفندی بدنبال جلب رأی هستند.
اينکه کسی بدون هيچ تفکری بی‌کم و کاست تبليغات حکومت را بپذيرد قابل درک است؛ چون در واقع کاربرد رسانه‌ها جاانداختن نظرات حکومت بين مردم است. برعکس اين دوست که فکر می‌کنند از جامعه ايران شناختی ندارم، اتفاقاً افراد زيادی را می‌شناسم که با همين شعار وظيفه شرعی و ملی به پای صندوق رأی می‌روند. ولی مسأله اصلی اينجاست که همان شرع بارها تاکيد کرده سخنی را بدون تفکر نپذيريم. کافيست کمی به معنی اين عبارت توجه کنيد. يکی وظيفه است آن يکی انتخاب؛ دو عمل کاملاً متضاد و متناقض. وظيفه بودن شرکت در انتخابات همانقدر بی‌معنی است که بگوييم انتخابی بودن خدمت وظيفه!

اگر از تناقض مفهومی «وظيفه شرعی و ملی شرکت در انتخابات» بگذريم، آنجا جالب می‌شود که همين شعار بعد از روشن شدن ميزان حضور مردم فراموش می‌شود. مسلم است وقتی در تهران (ام‌القری اسلام و پايتخت ايران زمين) طبق اعلام رسمی خود شعاردهندگان، فقط بيست و سه درصد مردم (بالا و پايين و حاشيه‌ی شهر) به وظايف شرعی و ملی خود عمل می‌کنند، ديگر نبايد حرف از امت اسلام زد.
اگر فرض کنيم همه هفتصدهزار نفری که جمعه در انتخابات تهران شرکت کردند، تنها دليلشان وظيفه‌ی شرعی و ملی شرکت بوده، پس بايد نتيجه گرفت بقيه مردم تهران ذره‌ای به شرع و مملکت اهميتی نمی‌دهند؛ چون ساده‌ترين وظايف آن مثل شرکت در انتخابات را انجام نمی‌دهند.

لطفاً اگر من اشتباه می‌کنم به من توضيح دهيد که وقتی همه جا می‌گويند و همه می‌شنوند که شرکت در انتخابات وظيفه است، چرا بيش از هفتاد درصد عاقلان و بالغان تهرانی به اين وظيفه‌ی خطير و الهی‌شان عمل نکردند؟
همه‌ی دو ميليون نفر تهرانی که حق رأی داشتند و رأی ندادند به طور تصادفی هم در دور اول و هم دور دوم، بيمار بودند؟ مشکلات شخصی داشتند!؟ يا عقلشان تشخيص داده شرکت در انتخابات وظيفه‌ی شرعی و ملی نيست و کسانی که اين شعار را می‌دهند به عقل و شعور مردم توهين می‌کنند؟

حرف ما که به گوش شعاردهندگان نمی‌رسد، ولی لااقل شما که همان حرف‌ها را تکرار می‌کنيد لطفاً پاسخ دهيد بهتر نيست بجای چند صد رأيی که با اين شعارها جذب می‌شوند، اينچنين با زير سؤال بردن شرع و ملی‌گرايی مردم که قاعدتاً پشتوانه‌ی حکومت هستند باعث رسوايی حکومت اسلامی نشويد؟