يکی از دوستان ايميلی فرستاده بود و سؤال کرده بود چرا از اخبار علمی و مخصوصاً دنيای کامپيوتر که رشته تحصيلی‌ام هم هست، چيزی نمی‌نويسم؟
مهمترين نکته اينجاست که کلاً کاربر آنلاين و غير آنلاين ايرانی علاقه‌ای به علم ندارد. البته منظور از علم همان دانش است، نه فراگيری؛ وگرنه تا دلتان بخواهد ايرانی‌ها تشنه‌ی ياد گرفتن نحوه هک کردن و مردم آزاری يا تجارت هرمی و کلاه‌برداری هستند. اين اشتياق از کلمات جستجو شده در اينترنت و يا سؤالاتی که معمولاً آنلاين يا غیرآنلاين از من می‌شود، کاملاً مشخص است.
آن تعداد اندکی هم که دنبال اخبار علمی روز هستند، مسلماً محقق يا دانشجوی فعال هستند که حتماً انگليسی‌شان خوب است و اخبار را به زبان اصلی پی‌گيری می‌کنند. اگر هم زبان‌شان خوب نيست و دنبال تقويتش نيستند، هر چقدر هم اخبار ترجمه شده بخوانند، کارشان خواهد لنگید.

نکته بعدی اين که تعريف علم در ايران با تمام دنيا فرق دارد. برای اکثر دانشجو‌ها علم همان ديکته و مشق است! و برای مردم هم علم و تکنولوژی يکسان. به طوريکه رئيس‌جمهور مردمی هم مهندس هسته‌ای را دانشمند می‌داند و ساختن سانتريفيوژ (دستگاهی معمولی در آزمايشگاه‌های تحقيقاتی شيمی و فيزيک) را دانش هسته‌ای معرفی می‌کند. در صورتيکه علم پايه تکنولوژی است و اگر نتايج تحقيق موفقيت‌آميز باشد، سال‌ها طول می‌کشد تا نتيجه يا تکنولوژی مربوطه‌اش قابل ارايه به ديگران شود.
به طور مثال شش سال پيش سيستم پارک خودکار بنز در حال تست شدن نرم‌افزاری بود، ولی به دلايل زيادی از جمله تنگنا‌های مالی هنوز اين پروژه از مرحله تحقيق خارج نشده.

غير ملموس بودن نتيجه تحقيقات برای اکثر مردم، يکی ديگر از عدم جذابيت اخبار علمی است؛ درحاليکه برای رسيدن به اين نتيجه، مدتها وقت و انرژی صرف شده. مثلاً سالهاست دانشمندان زيادی در پی يافتن روش بهينه‌ای برای جستجو در اينترنت (وب) هستند که هنوز موفق نشدند. نمونه‌اش اين موتور جستجو است که هنوز در مرحله آزمايشی است و نتايج هنوز کامل نيستند. يکی از هدف‌های اين روش يافتن پاسخ سؤالات مطرح شده است؛ چيزی که برای انسان کاری پيش پا افتاده است، ولی برای ماشين (کامپيوتر) تاکنون غير ممکن بوده.
يا همان پارک خودکار خودرو، کاری است که انسان با چند جلسه تمرين ياد می‌گيرد، ولی هنوز نتوانسته به ماشين ياد دهد!

به همين دلايل وقتی خبری علمی می‌شنوم يا می‌خوانم که برای خودم شگفت‌آور و هيجان‌انگيز است، آنرا در وبلاگم نمی‌نويسم. اين مسأله شامل حال اغلب دوستانی است که در محيطی علمی‌تر از من هستند يا به اخبار علمی علاقه دارند. دوستانی هم که به مسائل علمی می‌پردازند، بارها از اين نکات گله کرده‌اند.