تو دانشگاه‌های اين سرزمين کفر، سر هر بهونه‌ای يه جشنی-چيزی برگزار می‌کنند؛ جشن اول ترم، جشن زمستونی، جشن آخر ترم و يا جشن تابستون که حالا وقتشه.

تو دانشگاه پوتسدام دو تا رشته‌ی مربوط به کامپيوتر وجود داره؛ يکی انفورماتيک که رشته‌ی منه، يکی ديگه هم مهندسی نرم‌افزار. انفورماتيک زير نظر مستقيم دانشگاهه و دانشکده خودش رو داره. ولی نرم‌افزار زير نظر يه مؤسسه تحقيقاتی به نام هاسو پلتنر (Hasso Plattner) تدريس می‌شه که بودجه‌اش علاوه بر پروژه‌هايی که داره و يا فروش ليسانس اونها، از جيب يک دانشمند به همين نام تأمين می‌شه. پرفسور پلتنر اونقدر دست و دلبازه (و حتماً پولدار) که کلی برای اين مؤسسه خرج کرده و می‌کنه؛ مثلاً سالن‌های سمينار اين مؤسسه که دانشکده انفورماتيک هم از اون‌ها استفاده می‌کنه، يکی از پيشرفته‌ترين سالن‌های سمينار آلمانه و تمام امکانات پيشرفته آموزشی رو داره، به طوريکه اکثر جلسات درسی به صورت آنلاين هم قابل دسترس هست.
بخشندگی آقای پِلَتْنِر فقط به اين مؤسسه محدود نيست و يکی از بزرگترين منابع مالی دانشگاه استنفورد آمريکا هم هست. دو سال قبل بيست و نه ميليون يورو برای ساخت مؤسسه طراحی در کنار دانشگاه استنفورد کمک کرده.

برگرديم به جشن. چند وقت پيش دانشکده‌ی انفورماتيک جشن تابستانی خودشو برگزار کرد. آخر خرجشون اين بود که يه خوک درسته (با سر و گوش و دماغ و دم) سيخ کرده کباب کردند. برای موزيک هم بچه‌ها يه لپ‌تاپ وصل کرده بودند به چندتا بلندگو! البته برای خوردنی و نوشيدنی هم بايد پول پرداخت می‌شد؛ مثلاً هر پرس کباب خوک پنج يورو بود.
حالا ديشب (شب شنبه) جشن هاسو پلتنری‌ها بود. تمام محوطه باز مؤسسه به اين جشن اختصاص داده شده بود. از زمين فوتبال گل کوچيک گرفته تا چند تا بار (برای نوشيدنی) و باربيکيو (برای کباب)، همه چيز مهيا بود. سکوی کنسرتش دست کمی از کنسرت‌های زمين زنده (Live Earth) که هفته پيش تو تمام دنيا برگزار شده بود، نداشت. خلاصه که همه چيز برای آمادگی دانشجوها مهيا بود تا هفته آينده که امتحان‌ها شروع می‌شه، مشکلی نداشته باشند!

حالا غير اينکه تو اين يه وجب جا بخاطر پول، چقدر تفاوت وجود داره، می‌شه اين قضيه رو با آماده شدن دانشجوها تو ايران مقايسه کرد که دانشگاه‌ها دو هفته قبل از شروع امتحان‌ها به اسم فرجه تعطيل می‌شند. خودم يادم نمی‌آد تو اين دو هفته‌ها درس خونده بوده باشم، ولی بالاخره استرس امتحان‌ها فکر و ذکر دانشجو رو مشغول می‌کنه و عملاً هيچ کاری نمی‌شه تو اين دو هفته‌ها کرد.