روز جمعه (اول ژوئن) قرار بود تيم فوتبال زنان ايران مقابل تيم فوتبال ب‌اس‌فا ال-درسيم‌اسپور (BSV AL-Desimspor) محله کرويتسبرگ (Kreuzberg) برلين يک بازی دوستانه انجام دهد که در واقع پاسخ ميزبانی ايران در سال گذشته بوده.

ارديبهشت سال قبل با هدف گسترش ورزش زنان، برای اولين‌بار در حضور پنج‌هزار زن تماشاگر در ورزشگاه آرارات تهران، اين دو تيم به تساوی دو-دو دست يافتند و قرار بود جمعه گذشته بازی برگشت در برلين انجام شود که با وجود تدارک همه جانبه برگزاری اين بازی از جمله اجاره ورزشگاه و تبليغات و پيش‌فروش بليت، فدراسيون فوتبال ايران در روز پنج‌شنبه (يعنی يک روز قبل از مسابقه) به بهانه مشکل تهيه بليت پرواز، خبر از لغو سفر تيم ملی فوتبال زنان ايران داد.
متأسفانه مسؤولين فدراسيون فوتبال ايران با اين عملکرد، نه تنها نشان دادند هيچگونه اعتقادی به نظم و برنامه و تعهد ندارند، بلکه باعث برهم ريختن نظم و برنامه ديگران هم می‌شوند. علاوه بر خود باشگاه آلمانی که متحمل هزينه زيادی شد، بسياری از آلمانی‌ها و ايرانيان مقيم برلين برای اين مسابقه که در نوع خود بی‌نظير و برای اولين بار بود، از قبل بليت خريده و برای اين روز برنامه‌ريزی کرده بودند و بخاطر اطلاع‌رسانی دير طرف ايرانی، در زمان برگزاری ديدار از لغو آن مطلع شدند.
قابل توجه است که اين باشگاه در محله مهاجرنشين کرويتسبرگ برلين از سال ۱۹۹۳ فعال است و نوزده تيم فعال در مسابقات فوتبال رده‌های مختلف برلين دارد. اغلب بازيکنان اين باشگاه را مهاجرين و بيشتر ترک‌ها تشکيل داده‌اند. پايه‌گذاران و اکثريت هيأت مديره آن نيز ترکيه‌ای هستند.

فوتبال مردان
خبر خوب اينکه مسابقه تيم ملی فوتبال ايران بدون مشکل تهيه بليت پرواز به مکزيک انجام شد! البته اين مسابقه بيشتر برای اثبات حرف رضا عنايتی در جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان بود که در انتقاد از علی دايی گفته بود «جنازه من هم به مکزيک گل می‌زند». البته ديشب وقتی با دروازه‌بان مکزيک تک‌به‌تک شده بود، يادش افتاد که الان جنازه نيست و نبايد گل بزند!
سال قبل بعد از بازی ايران و مکزيک بدون استثناء همه از عملکرد تيم ايران انتقاد می‌کردند و ادعا داشتند که ايران می‌توانست مکزيک را ببرد. البته من هم در «خواستن و توانستن» ترديدی ندارم و نداشتم ولی بعد از چند سال تماشای فوتبال ايران و بازی با توپ پلاستيکی و چند باری هم بازی در چمن، می‌دانم فوتبال نود دقيقه است و تفاوت فوتبال ايران و مکزيک چقدر.
آن‌روزها وقتی می‌گفتم تفاوت فوتبال ايران و مکزيک حداقل دو گل است، به مزاج خيلی‌ها خوش نمی‌آمد. وقتی هم رگ ناسيوناليستی قلمبه شود، مگر می‌شود با هزار دليل و برهان خلاف آن گفت! اثبات حرفم را به آينده موکول کردم، ولی نمی‌دانستم هنوز يکسال نگذشته، در برابر تيم جوان (از مربی گرفته تا بازيکنان) مکزيک، با اختلاف چهار گل می‌بازيم. لطفاً نگوييد بازيکنان لژيونر ما نبودند! مگر برای مکزيک بودند؟ اتفاقاً پارسال غير از تيموريان که هنوز لژيونر نشده بود، بقيه تازه آسيب‌ديدگی‌شان بهبود پيدا کرده بود. در ضمن اگر فوتبال ايران روی همين چند بازيکن می‌گردد، پس اختلاف فوتبال ما بايد بسيار بيشتر از دو گل باشد.
هيچ شکی نيست که جذابيت فوتبال به غيرقابل پيش‌بينی بودن آن است و روی کاغذ نمی‌توان برای آن فرمول نوشت ولی اين اصل که هر تيمی بد بازی کند تيم مقابل بازی را در اختيار می‌گيرد، هميشه پابرجاست. به نظرم اشتباهی که دوستان در نقد مسابقه سال گذشته ايران برابر مکزيک داشتند اين بود که فکر می‌کردند نيمه اول ايران خوب بازی کرده و نيمه دوم بد؛ در صورتيکه اگر منصفانه نگاه کنيم، نيمه اول مکزيک بد بازی کرد و نيمه دوم ايران بازی هميشگی‌اش را ارايه کرد. برای اثبات حرفم آمار (مثلاً تعداد پاس‌های صحيح) همان بازی در دو نيمه را با بازی‌های ديگر تيم ملی (بغير از بازی ديشب) مقايسه کنيد.

فوتبال پرسپوليس
پنج شنبه آخر وقت از لغو ديدار فوتبال زنان ايران باخبر شدم، به همین خاطر برنامه‌ام را تغيير داده و جمعه بعدازظهر رفتم سر کار. از اونجا که دلم فوتبال می‌خواست و بازی سپاهان و پرسپوليس بود، تعقيب اون از طريق گزارش آنلاين ايران‌اسپرت به دلم نمی‌چسبيد و با رياضت تمام از طريق پخش آنلاين شبکه سه، شبح بازی را ديدم و با اينکه تيم محبوبم باخت، ولی از هيجان بازی لذت بردم. البته نپرسيد پس کارم چی شد؛ چون مجبور شدم تا نصفه شب بمونم سر کار!