چندی پيش آقای امين ثابتی در وبلاگ ندای امروز مطلبی نوشتند با عنوان «مافيای قدرت در بلاگستان فارسی» و از بلاگ نيوز بعنوان نمونه‌ای از گنگستر‌های بلاگستان نام بردند. امروز هم در توضيح آن يادداشت، مطلب ديگری نوشتند و عنوان کردند که قصد فقط نقد روش و کار بوده و چون از من نيز به عنوان يکی از مسؤولان بلاگ نيوز نام بردند، لازم ديدم توضيحاتی در اين زمينه عنوان کنم.
تا جاييکه می‌دانم، مافيا يک گروه و جمع می‌باشد که در راستای هدفی ضد قانون و اجتماع فعاليت می‌کنند. گروه‌های گنگستر هم برای رسيدن به اين اهداف با زور و تهديد و قتل (جديداً به آن ترور می‌گويند) به اهداف خود می‌رسند. حال چگونه می‌توان اين دو واژه را با شهر شيشه‌ای بلاگستان که حروف نقش بسته بر مونيتور تنها وسيله ارتباط بين اعضای آن است، مقايسه کرد؟
شايد منظور ايشان دوستانی است که همفکر هستند و در يک راستا و اغلب در حمايت از هم می‌نويسند. شايد به قول کيهانی‌ها بشود آنها را زنجيره‌ای ناميد، ولی مافيا و گروه‌های گنگستر سنخيتی با وبلاگ ندارند. آخر چه منافع مادی در بلاگستان وجود دارد که برای آن بخواهيم قانون شکنی کنيم؟ زشت‌ترين و ضداجتماعی‌ترين کاری که يک بلاگر می‌تواند انجام دهد، خودبزرگ‌بينی و غرور بيجاست، که آن هم در جامعه ما چيز عجيبی نيست و اغلب ما از نويسندگان روشنفکر گرفته تا آبدارچی به آن گرفتاريم. خود مطرح کردن و مورد توجه واقع شدن هم تنها جذابيت و بزرگترين خصوصيت وبلاگ است. هم‌فکری‌ها و دوستی‌ها و حمايت‌های دوستانه هم کوچکترين لازمه هر اجتماعی است، پس نمی‌شود آنرا ضد قانون و جامعه دانست.

حالا که تا دو روز ديگر سالگرد شروع به کار بلاگ نيوز است، دلم می‌خواست داستان شکل‌گيری بلاگ نيوز را می‌نوشتم، ولی شايد از حوصله دوستان خارج باشد. با اينحال نگاهی گذرا به آن خواهم داشت تا شايد بعد از اين نقد‌ها به روش کار بلاگ نيوز منصفانه‌تر باشد. در اينجا جا دارد از تمام منتقدان و دوستان و همکاران بلاگ نيوز که وجود و ادامه فعاليت بلاگ نيوز به آنها وابسته است، تشکر کنم. از اينکه نمی‌توانم در اين يادداشت نام تک تک آنها را بياورم عذر می‌خواهم.

از ابتدا که شروع به نوشتن وبلاگ کردم، ايده‌های مختلفی برای راحت‌تر و منطقی کردن ارتباط‌ها در سرم می‌چرخيد. برايم مهم بود راهی پيدا کنم تا وبلاگ‌های ناشناخته و بعضاً مفيد و خواندنی که اکثر آنها بدون هياهو فقط به نوشتن مشغولند، به ديگران معرفی شوند. اولين ايده استفاده از تاپ سايت مخصوص وبلاگ‌ها بود. تاپ سايت «بهترين وبلاگ‌های ايرانی» باوجود استقبال خوب اغلب بلاگر‌های آن دوره، به راهی رفت که مورد نظرم نبود. «ليست وبلاگ‌های به روز شده» را، زمانی که تعداد کمی از بلاگر‌ها از بلاگرولينگ استفاده می‌کردند، بهترين وسيله برای آشنايی و ارتباط وبلاگ‌ها می‌دانستم. با وجود کم لطفی و شايد ناخن خشکی بی‌سابقه بيشتر دوستان نامدار در معرفی اين ليست، کماکان به کار خود ادامه می‌دهد و هر روز دست کم ده وبلاگ فرم درخواست اضافه شدن به ليست را پر می‌نمايند. هرچند سخن و گلایه در مورد اين ليست بسيار است و توقعات و بی‌توجهی‌ها و زمانی که برای پويا نگاهداشتنش می‌گذارم، نااميدکننده است، ولی با افتخار می‌توانم بگويم هيچگاه سليقه شخصی خودم را در اضافه کردن لينک‌ها اعمال نکردم و می‌شود ادعا کرد کاملترين مجموعه وبلاگ‌های ايرانی است.
با اينحال هنوز احساس می‌کردم برای معرفی وبلاگ‌ها و مطالب آنها کامل نيست. لينک به يادداشت‌های پرارزش و جالب وبلاگ‌ها بهترين راه بود. ولی شخصاً کسی هستم که دوست دارم نتيجه کارم بی‌عيب و نقص باشد. به همين خاطر بجای استفاده از سيستم‌های موجود مديريت سايت‌های خبری، تصميم گرفتم خودم چنين سيستمی را مخصوص اين کار طراحی کنم. مهمترين ويژگی سيستم مورد نظر من استقلال کاربر بود (و کماکان می‌باشد). در ابتدای کار با تولد صبحانه مواجه شدم و احساس کردم اين سايت می‌تواند ايده‌های مورد نظر مرا عملی کند؛ به همين خاطر دست از کار کشيدم. ولی متأسفانه اينطور نبود. لينککده‌های ديگر هم که بعد از آن بوجود آمدند، وضعيتی مشابه داشتند و هيچکدام نتوانستند آينه‌ای از وبلاگ‌های فارسی باشند و بيشتر به وبلاگ‌های معدودی توجه می‌شد که بخاطر دايره بسته آنها غيرقابل گريز بود. حتی به گواه شمارنده‌های آنها مراجعانشان هم افراد خاصی بودند که از ابتدا تا انتها تعداد آنها ثابت می‌ماند. با اينحال اعتقاد دارم، در چنين کار‌های گروهی به جای تکثر و مشابه کاری، می‌توان با همياری و همفکری نقاط ضعف را پوشاند.

با آقای علی‌محمدی از ابتدای وبلاگ‌نويسی‌شان آشنا بودم. با وجود تفاوت بسيار در عقيده و همينطور سن، دوستان خوبی هستيم. ايده مصاحبه‌های ايشان با بلاگرها قابل تحسين بود. بهار سال گذشته بود که از طرح لينکدونی وبلاگی گفتند و چون خودم هم چنين چیزی در ذهن داشتم و همينطور با توجه به مصاحبه‌هايشان با بلاگر‌های مختلف، می‌دانستم قصد ايشان از اين کار، مطرح شدن خود و يا دوستانشان نيست، قول همکاری دادم. البته آن زمان خبرچين مشغول به فعاليت بود، ولی بخاطر رعايت مسائل حرفه‌ای ترجيح داديم صفحه جديد بعد از پايان خبرچين، شروع به کار کند.
استفاده از تجربيات قبلی و شروع يک کار تيمی، باعث شده بود هر روز ساعتها به بحث و تبادل نظر بپردازيم. روزهايی بود که بيش از پنجاه ايميل بين ما رد و بدل می‌شد. در مورد کوچکترين نکات بحث می‌کرديم و نظرات ديگران را جويا می‌شديم. تمام اين کارها به بلاگ نيوز ختم شد که برخلاف اکثر کارهای اينچنينی از روز اول فعاليت دارای شناسنامه و اساسنامه بود. سيستم مديريت آن کمترين مشکل را دارد و کاربران می‌توانند به راحتی لينک‌های خود را اضافه، ويرايش و حتی حذف کنند. با اينکه روز بيست و دو شهريور بلاگ نيوز رسماً شروع به کار کرد، ولی هنوز به صورت رسمی افتتاح نشده و در اين يک سال، بدنبال افزايش تجربيات و رفع کمبودها بوديم. بزرگترين نقطه قوت بلاگ نيوز، شورای سردبيری آن می‌باشد که تمام آنها از بلاگرهای خوشنام و کم‌حاشيه و باتجربه بلاگستان هستند و تمام کارها با مشورت آنها انجام می‌شود. بيشتر از سال قبل بحث‌های تلفنی و ايميلی ما ادامه دارد و اميدوارم به زودی شاهد بلاگ نيوز جديد که ثمره تجربه يک ساله همه ماست، باشيد.
يکی دیگر از نقاط مثبت و استثنائی بلاگ نيوز، آزاد بودن همکاری برای تمام اشخاص است. همين امر باعث شده علاوه بر تنوع فکری سردبيران و ويراستاران، همکاران ديگر بدون هيچگونه گزينش يا سفارشی، لينک‌های خود را اضافه کنند. تنوع سليقه‌ای و فکری کاربران بلاگ نيوز بر کسی پوشيده نيست، کافيست لينک‌های هر صفحه را مروری کنيم. ولی متأسفانه همين آزادی عمل کاربران و بی‌توجهی و بعضاً سوءاستفاده برخی، باعث زحمت بيشتر ويراستاران می‌شود. بارها شاهد بودم، نيمه‌های شب لينکی اصلاح و يا حذف شده، که اين خود نشانه‌ای از احساس مسؤوليت ويراستاران بلاگ نيوز است.

مسلماً هيچ کاری، بی‌عيب و نقص نيست. از ابتدا هم خودم و هم آقای علی‌محمدی بارها اعلام کرديم از هر نقد و پيشنهادی استقبال می‌کنيم و تا جاييکه می‌دانم به تمام نقدها در بلاگ نيوز لينک داده شده. در مورد تک‌تک آنها بحث کرديم و بدنبال راه‌کاری اساسی بودیم. با اينحال يکی از بزرگترين انتقادات حذف لينک‌هاست که به نظر خودم يکی از اشکالات اساسی سيستم بلاگ نيوز است. ولی متأسفانه دوستان بجای پی‌گيری علت حذف لينک، معمولاً يا قهر کردند يا کينه به دل گرفتند. تا جاييکه می‌دانم، آقای علی‌محمدی تمام لينک‌هايی که حذف يا ويرايش می‌کند يادداشت کرده و پاسخگوست، در صورتيکه به نظر من به دليل وقت زيادی که اين کار می‌گيرد، احتياجی به آن نيست و خود کاربر بايد بداند چرا لينکش حذف شده. بپذيريم وقتی کسی مسؤوليت کاری را برعهده می‌گيرد، نسبت به کيفيت آن حساس است. بيشترين علت حذف لينک‌ها يا تکراری بودن آنهاست يا از ديد ويراستاران ارزش خبری پايينی دارند. هرچند در بعضی موارد احساس می‌کنم لينک‌های بی‌ارزش‌تر حذف نمی‌شوند، ولی وقتی افراد مختلف با نگرش‌های مختلف مسؤوليتی را می‌پذيرند، اينگونه موارد اجتناب‌ناپذير خواهند بود. بهتر نيست کمی قوی باشيم و در برابر اينگونه مشکلات بجای قهر کردن و قهر به دل گرفتن و متهم کردن به باند بازی و مافيا، بدنبال رفع آنها باشيم؟ تابحال هيچکدام از اين دوستان راهی برای حل آن پيشنهاد ندادند. آيا کسی موافق است، بدون نظارت ويراستاران، بلاگ نيوز پر از لينک‌های تکراری و يا با کيفيت پايين شود؟ آيا اين اجحاف در حق کسانی نيست که يادداشت باارزشی نوشتند؟ همين حالا که کسی نمی‌تواند فقط به خود يا دوستانش لينک دهد، بلاگ نيوز متهم به باند بازی و لينک به وبلاگ‌های خاص می‌شود، آيا می‌پذيريد هيچ نظارتی نباشد؟
با اين وجود سعی کردم در سيستم جديد بلاگ نيوز، نظارت کمتری بر لينک‌ها وجود داشته باشد و ايده «هر وبلاگ، يک بلاگ نيوز» تحقق يابد.

پی‌نوشت: سالهاست دليلی برای ناراحتی نداشتم. احساس کردم اين توضيحات لازمند. حرف‌ها بايد زده شوند. دلخوری و ناراحتی در کار نيست. اگر اين يادداشت برخلاف نوشته‌های قبلی‌ام لحن جدی دارد، بخاطر رسمی بودن آن است، نه ناراحتی از کسی.