سعید حاتمی

اصلی‌ترين هدف بلاگ نيوز رضايت کاربرانش است. خوشبختانه روز به روز توجه به بلاگ نيوز بيشتر می‌شود و همين باعث شده توقع ما مسؤولان از خودمان و همينطور بلاگ نيوز بالاتر رود.
مدتهاست در فکر تغييرات اساسی بلاگ نيوز هستم. مهمترين آنها ايجاد فروم يا انجمن برای تبادل نظر کاربران، خبرنامه و همينطور وبلاگ اختصاصی بلاگ نيوز خواهند بود.
در عين حال برای جلب نظر بيشتر بازديدکنندگان تصميم گرفتيم، محيط و شکل و شمايل بلاگ نيوز را متنوع کنيم؛ بطوريکه چند قالب مختلف داشته باشيم تا هرکس با توجه به سليقه‌اش يکی از آنها را انتخاب کند.
برای اين کار احتياج به کمک و همفکری شما دارم. بزرگترين کمک شما می‌تواند طراحی قالب برای بلاگ نيوز باشد. البته برای من فقط طرح آن مهم است؛ يعنی فقط طرح مورد نظرتان را بکشيد و برای من به آدرس admin@blognews.ir بفرستيد. برای کشيدن طرح کافی است از نرم افزار‌های نقاشی (مثل MS Paint) استفاده کنيد. حتی می‌توانيد آنرا روی کاغذ بکشيد و اسکن شده‌اش را برايم بفرستيد.
مهمترين نکته‌ای که بايد توجه کنيد ساختار بلاگ نيوز است که از دو ستون کناری برای منوهای کاربری و تبليغ و ستون وسط برای لينک‌ها تشکيل شده. هر لينک هم شامل عنوان و توضيح مختصر و اطلاعات تکميلی (مثل زمان و نام اضافه کننده لينک) است.
اگر حوصله طراحی کل صفحه را نداريد ولی می‌خواهيد در اين رابطه همفکری کنيد تا قالب مورد نظرتان طراحی شود، کافی است ترکيب رنگ‌های مورد نظر خود را برايم بفرستيد؛ يعنی رنگ زمينه، نوشته‌ها، لينک‌ها، جعبه‌های لينک يا منو را انتخاب کنيد و بفرستيد. البته توجه کنيد اين رنگ‌ها بايد متناسب باشند؛ چون کنار هم قرار می‌گيرند. اگر بنر بالای صفحه را هم با سليقه خود و متناسب با اين رنگ‌ها طراحی کنيد، کمک بزرگی به بلاگ نيوز و من کرده‌ايد.
با اينکه طراحی اصلی برعهده من خواهد بود ولی مطمئن باشيد لينک و نام صاحب ايده قالب در تمام صفحات بلاگ نيوز قرار خواهد گرفت و پس از رأی‌گيری بين کاربران به بهترين و زيباترين قالب، يادگاری کوچکی از طرف شورای سردبيری اهدا خواهد شد.
ضمناً در صورتيکه علاقه به طراحی آرم و لوگو داريد با کمال ميل آماده دريافت طرح‌های شما هستيم.
به غير از طراحی قالب و لوگو به پيشنهادات و همفکری شما در بهتر و گسترده کردن خدمات بلاگ نيوز احتياج داريم. اگر ايده يا نظری داريد آنرا از طريق صفحه تماس با ما در ميان بگذاريد.

از اونجا که بابای ما تو بچگی (هفتاد سال پيش) آرزوی دوچرخه داشت، فکر می‌کرد قاعدتاً ما هم همين آرزو رو داريم. گوشش هم بدهکار نبود که بابا! از زمان شما تا زمان ما دنيا تغيير کرده! الان رفيقام از موتور کمتر سوار نمی‌شند!
تا ده دوازده سالگی به آرزو‌های بابامون تن داديم، ولی بعدش ديگه اوضاع فرق می‌کرد؛ آخه پشت لبمون داشت سبز می‌شد. تازه هر روز تو خيابون‌ها ماشين‌ها بيشتر می‌شدند و جا واسه دوچرخه سواری نبود. از طرفی کی حال داشت تو سربالايی‌های گيشا پا بزنه؟
گذشت تا اومديم خارجه. نشستيم حساب کرديم اگه بخوايم با اتوبوس و مترو اينور اونور بريم، با پول بليتشون می‌شه سر ماه يه دوچرخه خريد. تازه زودتر از اتوبوس هم می‌شد به مقصد رسيد. مقدار جر خوردن هم از تهران کمتره؛ چون ديگه از سر بالايی خبری نيست!
از الطاف فک و فاميل زياد داشتن اينه که هميشه يه دوچرخه پيدا می‌شد تا يه مدت رفيق گرمابه و گلستانم باشه؛ آخه ديگه تا سر کوچه هم با دوچرخه می‌رفتم. خوشبختانه اينجا تو مترو و قطار و حتی بعضی از اتوبوس‌ها جای دوچرخه داره و اگر جای دوری می‌خواهيم بريم دوچرخه رو هم با خودمون می‌بريم.
عرضم به حضورتون که پارسال تصميم گرفتيم برای اولين بار يه دوچرخه مشتی و درست حسابی بخريم تا نصف عمر مفيدمون (!؟) بابت تعمير و پنچرگيری تلف نشه!
خلاصه تو گرما و سرما (زير منفی بيست درجه) کلی با دوچرخه جديد حال کرديم (شايد هم اون با ما حال کرد!) تا اينکه يه روز صبح که با شادمانی می‌خواستم برم دانشگاه، چشمتون روز بد نبينه، با صحنه شوک‌برانگيز پايين مواجه شدم.

دزد نامرد، به جفت چرخ‌ها هم رحم نکرده بود. از يه طرف غصه‌مند بودم که حالا چی کار کنم!؟ از طرفی خوشحال (!!) که آخ جون به کلاسم نمی‌رسم و مدرسه تعطيله!!
از اون روز (دو ماهی می‌شه) تا حالا نه وقتشو دارم، نه ديگه پولشو که برم دو تا چرخ جديد بخرم. لامصب بايد هم‌قيمت خودش واسه چرخ‌هاش پول بدم که عمراً! ديگه بايد واسه دو تا ايستگاه سوار اتوبوس بشم (اگه به موقع برسم!) در صورتی‌که با دوچرخه پنج دقيقه راهه.
چند هفته اول با دوچرخه مادر بچه‌ها می‌رفتم که اونم بعد دو هفته پنچر شد! البته بين خودمون باشه، خيلی ضايع بود من با اين سيبيل‌هام (آرزو بر جوانان عيب نيست) سوار دوچرخه زنونه بشم! به همين خاطر (و البته گشادی مفرط) تا حالا پنچری‌اش رو نگرفتم و موندم دربدر! احساس چلاقی دارم! می‌گيد چی کار کنم؟

الان بعد از مدتها يکی دو ساعت وقت آزاد دارم، گفتم راجع به مسائل روز اظهار نظر کنم. ولی چه نظری؟ چه کشکی؟ گفتم از کارم بنويسم، وقتی ياد اين چند روز می‌افتم مو به تنم سيخ می‌شه! گفتم از دردسر جديد تو آلمان که همانا حملات انتحاری است بنويسم، ياد تاخير‌های قطار‌ها می‌افتم.

گفتيم بعد از اينهمه سردواندن اروپايی‌ها امروز دکتر جواد يه پاسخ دندون‌شکن می‌ده که ما می‌خواهيم هسته داشته باشيم! ولی حيف که بعد از اينهمه بررسی تازه پيشنهاد مذاکره داده! بابا قال قضيه رو بکنيد، يا هسته داريد يا نه! مذاکره و بررسی کيلو چنده؟

از کار هم نگم بهتره. يک هفته فقط نقطه گذاشتم! شدم عين چارلی چاپلين تو فيلم عصر جديد. برای تست سيستم شبيه‌سازی شده «در» ماشين بايد حالت‌های مختلف تعريف می‌کرديم که روی هم صد و بيست حالت بود و هر کدوم دست کم بيست تا مرحله داشت. اين سيستم خودش صد و سه تا ورودی داره که برای تعريف حالت‌های مختلف، بايد تو برنامه مخصوص جلوی هر ورودی يه نقطه می‌گذاشتم. حالا فکرش رو کنيد دويست و چهل هزار نقطه گذاشتم. الان همتون رو نقطه نقطه می‌بينم (منظورم کامنت‌هاست)! آخه بابا جان باز و بسته کردن در ماشين اينهمه قر و فر نداره! از ايران خودرو ياد بگيرند که در ماشين‌هاش وقتی باز می‌شه ديگه بسته نمی‌شه!
اول قرار بود تا جمعه تمام تست‌ها رو تحويل بدم، ولی بغير از وارد کردن داده‌ها، خود تست کردن اينقدر بازی در آورد که مجبور شدم آخر هفته رو هم برم سر کار. ولی باز کفايت نکرد و با من بميرم و تو بميری تحويل پروژه رو انداختم به امروز. ديشب تا ساعت يک نصفه شب موندم سر کار تا تمومش کردم. البته فکر نکنم آخرش اين «در» واسه ماشينه «در» بشه!

بمب و سفر هم باشه واسه دفعه بعد. البته الان تو اخبار ديدم که يکی از مظنونین رو شناسايی کردند. حيف باشه پنجاه هزار يورو مژدگانی (!!!) از دستم پريد!

حالا تو اينهمه گرفتاری‌های کاری و بلاگ نيوزی يکشنبه بايد اسباب کشی کنيم. دلم واسه اين خونه تنگ می‌شه!