عالی بود تشکر وافر از شما

سلام آیا زنی که به ورزشگاه می رود و بدنبال آزادی که چه بگویم به هویتیست می تواند مادر خوبی برای فرزندانش باشد آیا جمادران مهربان فعلی بدل به مادران سنگی غرب نمی گردد این نظر من است و تاییدی بر درست بودن کارهای نظام نیست

سلام
باتوم و شلاق هر دو تاشون درد دارن اما دو تا ديگه هم هست كه دردشون بيشتره ( اتفاقا زنونه و مردونه هم نداره ) يكي اينكه فكر كنيم باتوم و شلاق از اين طرف آبه
يكي هم اينكه فكر كنيم از اون طرف آبه.

جز احساس تاسف چیز دیگه ای هم میشه گفت ؟؟ متاسفم برای خودم و اونایی که تو این مملکت دارن زندگی میکنن گاهی فکر میکنم ماها چقدر ادعامون میشه در برابر خارجیها اما وقتی اینجور چیزا رو میبینم و میشنوم از ایرانی بودنم شرمم میشه

بد نبود

ما خانواده بزرگ ايثارگران ورزمندگان وخانواده شهدا ي اردكان تلاش برادر حسن واحديان را در طول دوران 8 سال دفاع مقدس در مديريت هاي بالا همچنين ايجاد كنگره سرداران شهيد استان يزد وبرگزاري يادواره هاي شهرستانها ودلجويي از خانواده شهدا وايثارگران را فراموش نمي كنيم وخواستار اين هستيم تا جناب دكتر عاصي ايشان را بزودي جهت فرمانداري اردكان معرفي كنند تا قضايا فيصله پيدا كندو اردكان هم در اين ايام بتواند مديري لايق چون ايشان را داشته باشدو از خدمات ايشان جهت عمران آبادي وتكميل پروژ هاي ناتمام وناموفق استفاده نمائيم جمعي از خانواده شهدا- ايثارگران- معلمان -بازاريان -كسبه - دانشجويان - طلاب شهرستان اردكان

سلام من اولين باره كه به وبلاگ شما سر مي زنم
بله نكته ي جالبي بود باتوم هاي روز چهار شنبه نمادي از شلاق ها كمربندها و سيلي هايئ بود كه بر جسم و جان زنان ما مي خورد
اما دريغ و. درد كه خيلي از زنان ما هم زرين كلاه هاي زمانه هستند
پاينده باشيد

سلام دیگه کافیه

سلام من هم از شما ممنونم امیدوارم موفق باشید

سلام
لطفا اسم وبلاگ ما را نیز در سایت خود جای دهید
سایت شما لینک گردید

آقا سعید سلام ! ممنونم از محبتی که کردی ....بدرود

سعید،سعيد ... واي سعيد چي نوشتي تو ...

سلام سعید عزیز درد مردم ما یکی دو تا نیست چقدر
می خواهی بنویسی از کدوم دردشان مشک کشور ما یکی دو تا نیست کار شما درست است باید نوشت و نوشت اما فقط نوشتن کافی نیست باید اقدام کرد
سعید جان درود می فرستم به اندیشه پاکت جان من نثار مردم پاک نهاد و آریایی نژاد ایران باد
سعید جان من لینک خودم را بین لیستت ندیدم شاید به اسم دیگری نوشتی از اینکه به سراغم آمدی تا از تنهایی من چیزی بچینی ممنون و سپاسگذارم من به پاس این لطف شما . شما را لینک کردم امیدوارم لیاقت این آشنایی را داشته باشم پایدار باشی خدا - ایران - مردم - و خودت
ایمان (نژند محزون)

هر دو درد داره دردی که تا عمق روحت تجاوز می کنه
تحقیر به هر شکلی ردد داره چه کمربند و چه باتوم

سلام
از اینکه وبم را در لیست قرار دادید ممنونم ...تنها یه توضیح دارم واون اینه که نام وبلاگ رو از تا جمهوری موعود به (مرد اردیبهشت ) تغییر دادم . امیدوارم این تغییر رو در لیست هم ببینم .البته یک تا جمهوری موعود دیگه هم هست که خوهش می کنم توجه لازم صورت بگیره .
وبلاگی که اسمش عوض شده با این نشانی هست ؛http://shahab921.blogfa.com/
----------------------------------------------------
اما در خصوص نوشته ی شما !خواهش می کنم دایه ی مهربانتر از مادر نشوید ...من هم قبول دارم که چه بسا دخترانی که از محرومیت رنج می برند اما این قدر داغ هم که شما نوشتید نیست ! اگر قضیه ی رنج زن توسط مرد را بیان می کنید حتما هم می دانید که چه مردانی هم از دست همین زنی که شما از آن حمایت می کنید در رنجند ! راستی شما چرا تنها این مسئله را به ایران ربط می دهید ؟مگر همین زنان نیستند که در بسیاری از کشورهای اروپایی به زور بی حجابشان می خواهند ؟ خواهش می کنم یک کم باانصاف باشید ...من هم نسبت به خیلی از اموری که در کشور می گذرد انتقاد دارم اما سعی نمی کنم یک طرفه به قاضی بروم ....
به قول سهراب ؛ چشمها را باید شست جور دیگر باید دید ...حرف زیاد هست اما بماند تافرصتی دیگر ....برادرت شهاب.....

نميدونم چرا حس همدرديدم نمياد. با اينكه وقتي تو مدرسه ي راهنمايي بوديم ناظم وقتي زنگ تفريح ميخورد با شلگن ميزد و حياط رو به طرف كلاسها خالي ميكرد! حيوانهاي وحشي اي بوديم انگار. ولي الان مثل وقتي شدم كه پدربزرگ مرد. گريه م نميگرفت. هر چي زور زدم نشد كه نشد. نميدونم فكر ميكنم دردناك باشه. ولي خب تو حياط مدرسه جايي واينميايستادم كه شلنگش بهم بخوره . زود ميرفتم تو كلاس. هر چي ميگفتن گوش ميكردم. قضيه اين بود.

درد جسمی مهم نیست این روحه که دردناکه

چی میشه گفت؟

سلام، از قضای روزگار اسم من هم سعید است. و نمی‌دانم از آنچه نوشته‌اید چه برداشتی بکنم. در وبلاگ خودم مطلبی در مورد زن و مسائل زنان نوشتم و در آن اشاره کردم که مردان نباید فکر کنند که «روز زن» به آنان مربوط نمی‌شود. ولی واقعیت این است که بسیاری چنین فکر می‌کنند، برای 98 درصد مردان ایرانی، زن در چارچوبی که سنت و هنجارهای اجتماعی تعریف می‌کند می‌تواند «وجود» اجتماعی داشته باشد. چارچوب‌های نوین و غیر معمول را یا با انگ ضدمذهبی می‌رانند، و یا اگر خیلی متمدن باشند، به منطق ارسطوئی و کلام پدرانه متوسل می‌شوند. ولی یک امر را نمی‌توان فراموش کرد که آزادی در جامعه یک جزء غیر قابل تجزیه است، اگر زن آزاد نباشد، مرد نیز آزاد نخواهد بود. همان چیزی که امروز هم تجربه می‌کنیم. اینکه برخی از آقایان آزادی‌های اجتماعی می‌خواهند و دوست دارند در مسائل سیاسی و اقتصادی جامعه هم دخالت «مؤثر» داشته باشند، ولی در مورد زنان به دورة قاجار باز می‌گردند، این فقط نشان می‌دهد که تعبیر درستی از آزادی‌های اجتماعی در جامعة ایران هنوز صورت نگرفته. تا آنروز دلمان را باید به همین دست مقاله‌ها خوش کنیم.

سلام:
خیلی زیبا نوشتی، مهم موندن جای کبودی باتوم نیست.مهم زخمی است که بر روح و روان اون دختر می مونه، دوست عزیز مهم دوران موندن کبودی نیست، مهم آزردگی روان آدمه.ممممچچچچچککککررررمممممم به من هم سر زدید.

سلام دوست ارجمند
ممنون که سر زدید ... موقث و سربلند باشید

سلام !

با عرض معذرت که انحام اون دستورات مربوط به لینک دادن را ما بلد نیستیم !

درود
سعید خان فکر میکنی چند مرد ایرانی حاضر به پذیرفتن واقعیت زنان و رعایت حقوق انان هستند ؟ یک کم دور بر خودت را نگاه کن ؟
ضمنا در باتوم بیشتر است چون کبودیش بیشتر ماندگاری دارد !
اورمزد نگهبانت باد
پاینده ایران

سعید جان مشکلات فرهنگی ما بسیار ریشه دار است و اصلاح و بهبود آن به زمانی طولانی احتیاج دارد. همه چیز از فرد فرد خود ما شروع می شود. از ذهن ما از طرز تلقی و نگرش ما. تا وقتی فرد فرد مردم این جامعه فرهنگ شان تغییر نکند بهبودی حاصل نمی شود. هرچند اگر فرهنگ کلان جامعه به درستی هدایت شود اثری قوی روی افراد خواهد داشت. مشکل ما روز زن نیست. مشکل همه ی روز هاست. روز زن روز کارگر روز معلم روز پرستار روز ...
راستی ممنون از لطف تان...

بله تجسم کنید .

سلام سعید عزیز. زیبا نوشتی.
البته که تبریک هم داره.
اما از یه بُعد دیگه که الان داشتم راجع بهش یه پی نوشت مینوشتم.
شاد باشی.
الملک یبقی مع الکفر ولا یبقی مع الظلم...