حرفها گفته شده و همه همه چيز رو می دونيد. عمق فاجعه به حدی هست که اکثر شبکه‌های تلويزيونی اينجا بيشتر اخبارشون رو به اين مسأله اختصاص دادند. تنها سوالی هم که ميشه اينه که چرا انقدر تلفات؟ جوابش رو هم همه ميدونيم. تو اين حال يه عده تاسف ميخورند، يه عده به جوش و خروش مياند، يه عده کمک ميکنند، يه عده هم بی تفاوت از کنارش ميگذرند و هر چی هست ۲ ماه بعد، همه چيز فراموش ميشه. واقعا همه چيز.
يکی از دوستانم تصميم داره تو شمال شهر تهران يه آپارتمان بخره، خودش چون فارغ التحصيل معماری هست رو خيلی مسائل دقت نظر داره. از لحظه مالی هم هيچ مشکلی نداره، فقط مونده پيدا کردن يه خونه. جالبه بدونيد اين آپارتمانهايی که متری دست کم يک ونيم ميليون تومان تو تهران معامله ميشند، در برابر زلزله با ساختمونهای کاه گلی روستاهای بم هيچ تفاوتی ندارند. درسته، يعنی حتی پول و ثروت هم نمی تونه بی توجهی خودمون رو مرتفع کُنه.
مقصر کيه؟ اون روستايی که درآمدش کفاف خورد و خوراک زن و بچش رو نميده و سالها و جَد اندرجَد تو خونه کاهگلی زندگی کرده؟ يا دولت مقصره که قبل از سير کردن مردم فقير، قبل از فراهم کردن زمينه اشتغال به کار اين همه جوون بی کار، تو شهرستان بم خونه هايی نساخته که در برابر زلزله مقاوم باشه؟ کی مقصره؟ من؟ منی که دلم بيشتر واسه از بين رفتن ارگ بم سوخت، تا بچه هايی که مادرانشون رو از دست دادند؟ پدرانی که به آوار چشم دوختند تا شايد يک نفر از جمع خانواده دوباره اونو صدا کنه؟ يا شما؟ کی؟ کی جوابگو زجه اين همه آدمه؟
نه من، نه شما کاری از دستمون بر نمياد. گفتم ۲ ماه ديگه همه چی فراموش شده، ولی فقط يک لحظه فکر کنيم اگر مرگ بياد سراغمون چی داريم با خودمون ببريم؟ يک دنيا خوشی و لذتی که تا حالا از دنيا برديم؟ يا دلهايی که شکونديم؟ دروغهايی که گفتيم؟ بديهايی که کرديم؟ کدومش رو ميبريم؟ مرگ هميشه نزديک ماست، فوق فوقش ۱۰۰ سال ازش فرار کنيم، بعدش چی؟
راستش اينکه ارزش زندگی تو ايران پائين هست توش شکی نيست، ولی لااقل خودمون به خودمون که ميتونيم ارزش بديم. لااقل ميتونيم جوری رفتار کنيم که وقتی مرديم، اونقدر بزرگ باشيم که لااقل ۲ نفر بعد از مرگ يادمون بيفتند. شايد بگيد فايدش چيه، درسته اگر فايده اين هست که خوشی از دروغ گويی و تظاهر داره، پس ماندگار شدن نامتون هم فايده يی براتون نداره. ولی مرگ خيلی نزديکه، خيلی.
ديروز صبح که اخبار گوش دادم و فهميدم ايران زلزله اومد، اومدم خبرگزاريها و سايتهای خبری ايرانی رو باز کردم، ولی هيچ کدوم دريغ از يه خبر. ما حتی به خودمون هم دروغ ميگيم. شنيدم مشکل اصلی اينجا بود که تا ديشب هيچ کس اين زلزله رو جدی نگرفته بود، در صورتیکه گروه‌های امداد از سرزمين کفر و استکبار و تهاجم فرهنگی، با وجود تعطيلاتِ سال نو، ديروز ظهر به سمتِ ايران حرکت کردند. چه خودخواهی لذتبخشی، چه انسان بودن شيرينی. کجا داريم ميريم؟

نظرات قبلی