نميدونم بايد بخاطر اين چند روز ننوشتنم عذرخواهی کنم يا اصلا مهم نبود که چند روزی مطلب جديد نخوندين. شايد بايد از خودم عذرخواهی کنم که چند روز ننوشتم. در هر حال نداشتن اينترنت تو خونه و شروع شدن کلاسهای دانشگاه همه باعث شده فرصت نوشتن، کم داشته باشم. تا آخرِ اين ماه هم کم مونده و دوباره اينترنت دار ميشم! بگذريم. الان هم از مرکز کامپيوتر دانشگاه در خدمتتون هستم و يه ۲ ساعتی وقت هست تا بنويسم.
راستش من ۱ ماه فکر کردم و شب‌ها ساعت ۱۰-۱۱ که از سر کار برميگشتم تا ۲-۳ صبح ميشستم اينجا رو سر و سامان ميدادم که يه چيزی در بياد کم نقص. مثلا همين صفحه پيام به سعيد! يا دوستان سعيد! که فکر کنم جفتش تنها چيزی بوده که کسی عنايت نکرده. البته دوستانی هم اونجاها رفتند ولی خوب غير از ۲ نفر هيچکس فرم درخواستِ لينک رو پر نکرده. يعنی شما اصلا دلتون نمی خواد بهتون لينک بدم؟ [توجه کنيد که اين نوشته برای اوايل وبلاگ نويسيم بوده]
گويا مد شده ملت ميان نخونده يک خط مينويسند خوب بود! خب چی ميشد بگين کجاش خوب بوده؟ تا بعد از اين من همش از اون خوباش بنويسم و بدهاش رو اصلاح کنم. يکی نگفت فلان تيکه اشکال داره تا من رفعش کنم. ميدونم اين وبلاگم مشکل زياد داره. مشخصه که بعضی وقتها دير صفحه باز ميشه. خب چی ميشه اگه بهم بگين فلان جاش اشکال داره تا منم درستش کنم؟ نترسين قول ميدم به خوبیِ وبلاگ شما نشه. پس لطفا راحت انتقاد کنيد.
کلی فکر کرده بودم يه سيستم راه انداختم تا هر کی که برام نظر ميده يا آدرس ايميلش رو دارم، هر وقت اينجا مطلب جديد نوشتم، براش يه ميل بفرستم که چند خط اول نوشته ام توش باشه تا اگه دلش خواست بياد اينجا و بقيه شو بخونه. ولی شايد در کل ۱۰ نفر از طريق اين سيستم اومدند اينجا! اين برای من يعنی فاجعه. يه دوستی بهم خبر داد که اين ميل اصلا باز نميشه. خوب من از کجا بدونم اين ميل برای شما باز نميشه! علم غيب دارم؟
پس جون عزيزتون بهم عيبهامو بگيد، اشکالاتم رو بگيد. ثواب داره.
يه دوستی ايراد گرفته بود چرا اين همه عکس از خودم اينجا گذشتم [اون موقع‌ها جوون بودم عکس زياد گذاشته بودم اينجا!]. شايد برای شما هم اين سوال پيش بياد. خوب اين عکسها قبل از اينکه چهره خودم توش باشه عکسهای قشنگ و پرخاطره يی هستند. اگر فقط منظورم عکس خودم بود از عکسهای پرسنلی روتوش شده براتون ميذاشتم که خوش تيپ تر هستند. در هر حال اگر دلتون نمی خواد ريخت منو هم ببينيد ميتونيد صفحه «وبلاگ سعيد بدون عکس» رو باز کنيد. يعنی من فکر اين رو هم کردم، ولی گويا برای شما فرقی نمی کنه که مثلا اون گوشه‌ها چی نوشته.
خيلی از دوستان که اينجا ميان خودشون وبلاگ دارند و اميدوارم مطابم رو حوصله کنند و بخونند. تعداد زيادی هم از سايتهايی که تبليغم توش هست مياند و احتمالا آشنايی با محيط وبلاگ ندارند، و باز هم نميدونم اصلا نوشته‌هام رو ميخونند يا نه، در هر حال از اونها هم خواهش ميکنم وبلاگم رو نقد کنند و به من انتقال بدند. نميدونم چند نفرشون وقتی يه بار مياند دوباره هم سر ميزنند ببينند مطلب جديد نوشتم يا نه، يا اصلا براشون مهم هست يا نه.
يا اين نظرسنجی که اينجا گذاشتم [بودم، حالا ديگه نيست]، خوب چه اشکالی داره بدونم کسانی که حتی گذری راهشون اينجا ميافته دوست دارند چه مطالبی بخونند. به چه زبونی التماس کنم که ازم انتقاد کنيد؟
در هر حال من فکرهای بزرگ تو سرم هست. نميخوام اينجا فقط يه جا باشه برای نوشتن خاطرات و کارهای روزمره ای که ميکنم. هر چند که الان فقط همينه، ولی خب اينا هم برای آشنايی شما با منه. ميخوام اينجا يه کلاس درس باشه هم برای من هم برای همه. ميخوام از هم چيزهايی ياد بگيريم که تا حالا بلد نبوديم و احياناً يکی از بين ما تجربه کرده. ميخوام اينجا جايی باشه برای اينکه همه فارق از هر تفکر و عقيده ايی با هم دوست باشيم. ميخوام تو همين وبلاگ تمرين دمکراسی اجتماعی کنيم. ميخوام اينجا...اميدوارم همراهيم کنيد.
از تمام دوستان عزيزی که نظر دادند و يا دعوتم کردند که به وبلاگشون سر بزنم ممنونم. اين مدت وبلاگهای جالبی راهم افتاده ولی خب فکر ميکنم هرکس می خواهد بهش لينک بدم فرم صفحه دوستان سعيد رو پر کُنه و بفرسته. حرفِ مرد يکیه. اولين کسی هم که اين فرم رو پر کرده دوست جديد و خوبم محمد بوده که يه وبلاگ واقعا خوندنی داره به اسم حرفهایی از دل زمان که سفارش ميکنم حتما بخونيدش. دومين نفر هم با وبلاگ Aftabparast بوده که يه کم دير به دير آپديت ميکنه [الان ديگه بچه خوبی شده و زود زود آپديت ميکنه] ولی حرفهاش برای شنيدن جالبه.
منتظرِ نظرات سازندتون هستم.
پر نظر باشيد!

پی نوشت (دوشنبه، ۲۵ خرداد، ۱۳۸۳): حالا که بعد از چند ماه اين نوشته رو مرور ميکنم، ميبينم همين گلگی‌ها کماکان پابرجاست و کمتر کسی انتقاد ميکنه، هر چند که از تعداد اينها که ميان و ميگن: «وبلاگ خوبی داری و به ما هم سر بزن!!» کم شده ولی بعضی از دوستان هم که ميان اينجا بازم نخونده و واسه رفع تکليف نظر ميدند، بخدا مجبورتون نکردم نظر بديد. با اينحال از همتون که هميشه پشتيبان من بوديد تشکر ميکنم. راستی نظرهای قبلی که برای اين نوشته داده شده برام خيلی عزيزه. آشنايی با خيلی از دوستان و همراهان اوليه از همين موقع‌ها شروع شده، همينطور خيلی از دوستانی که ديگه نمينويسند و دلم براشون تنگ شده.
نظرات قبلی